Milyonerlerin Yeni Finans Stratejisi: Lüks Eşyaları Kiralayarak Nakit Sağlamak

Aşırı zenginler, lüks eşyalarını teminat göstererek hızlı nakit elde eden yeni kredi sistemlerine yöneliyor.

Aşırı zengin bireyler, banka prosedürlerini aşmak amacıyla lüks eşyalarını teminat olarak göstererek hızlı nakit elde eden yeni nesil kredi sistemlerine yöneliyor. Bu sistemler, Rolex saatlerden Hermès çantalara kadar geniş bir yelpazede lüks ürünleri kapsıyor.

Manhattan’daki Luxury Asset Capital ofisinde, raflarda yer alan egzotik derili Mini Kelly çantaları, her biri yaklaşık 75 bin dolar değerinde. Bunun yanı sıra, altı haneli fiyat etiketlerine sahip elmas kaplı Birkin çantaları ve diğer sınırlı üretim parçalar da dikkat çekiyor. Hemen yanı başında, 50 bin dolara kadar alıcı bulabilen “The Catcher in the Rye” kitabının ilk baskısı ile 200 bin dolardan fazla değere sahip bir Yoshitomo Nara çizimi sergileniyor. Koridor boyunca sıralanmış kasalarda ise, özenle etiketlenmiş ve mühürlenmiş Rolex saatler, elmas ve altın takılar yer alıyor.

Bu eşyaların hiçbiri satılık değil; hepsi, hızlı nakit arayan zengin müşterilerin rehin bıraktığı teminatlar olarak bekliyor. Denver merkezli Luxury Asset Capital, bu işleyişi geleneksel bir rehin dükkanının mekanizmasıyla yürütüyor ve bunu bir İsviçre bankasının gizliliği ile harmanlıyor.

Müşteriler, saatlerini, mücevherlerini, çantalarını ve sanat eserlerini kısa vadeli krediler karşılığında rehin bırakıyor. Rücu edilemez yapıdaki bu krediler genellikle bir gün içinde finansman sağlıyor. Örneğin, büyük bir serbest fon yöneticisi, yüksek bir teminat tamamlama çağrısı aldıktan sonra eşinin 600 bin dolar değerindeki sekiz karatlık elmas yüzüğünü rehin bıraktı; kredi geri ödendikten sonra yüzük iade edildi. Başka bir müşteri ise bir Emmy ödülünü teminat olarak getirdi.

Servet Yönetimi ve Aciliyetin Kesişimi

Lüks varlık kredileri, servet yönetimi ve aciliyetin kesişim noktasında yer alıyor. Nakit sıkıntısı çeken ancak varlık zengini olan müşteriler, yüksek kaliteli eşyalarını rehin vererek hızlı nakit elde ediyor. Bu kişiler, eşyalarını doğrudan satmak yerine bu yöntemi tercih ediyor çünkü geleneksel banka kredilerinin evrak işleri ve kişisel garantileriyle uğraşmak istemiyorlar.

Luxury Asset Capital’ın kurucusu ve CEO’su Dewey Burke, bu sistemin ne kadar şaşırtıcı olduğunu vurguluyor. 2016 yılında kurulan şirket, ilk yılında kârlılığa ulaşmayı başardı ve son on yılda çevrimiçi kredi platformu Borro gibi markaları aracılığıyla 1 milyar dolardan fazla kredi verdi. Şirketin geçen yılki gelirinin ise 65 milyon dolar olduğu tahmin ediliyor.

Bu lüks varlık kredilerini kullanan müşteri profili oldukça çeşitli; girişimciler, yatırımcılar, koleksiyonerler ve işletme sahipleri arasında yer alıyorlar. Bazı müşteriler, saat dolu kasalarla gelirken, diğerleri el çantalarını bir gecede kargoyla gönderiyor. Artan sayıda müşteri, eşyalarını işletme sermayesi olarak kullanıyor.

Burke, saat müşterilerinden birinin Rolex ve Patek’te sürekli bekleme listelerinde olduğunu belirtiyor. Müşteriler, bir saat üzerinden kredi çekip, yeni bir saat almak için döngüyü sürdürüyorlar.

Geleneksel Sınırları Aşan Teminatlar

Bu sistemin cazibesinin büyük bir parçası esneklik. Geleneksel bankalar genellikle menkul kıymet portföyleri veya gayrimenkul karşılığında kredi verirken, lüks varlık kredi kuruluşları çok daha geniş bir yelpazeyi finanse etmeye istekli. Borro, bugüne kadar oldukça sıra dışı eşyalar karşılığında kredi verdi; bunlar arasında Super Bowl yüzükleri, samuray kılıçları ve Manhattan’daki bir park yeri bile bulunuyor.

Şirketin sunduğu teklif oldukça basit: Hız, gizlilik ve sıfır kişisel garanti. Müşteriler, lüks teminatlarını rehin vererek fonları hızlıca alıyor ve varlıklarını geri kazanıyor. Geri ödeme yapılmadığı takdirde, kredi veren eşyayı elinde tutarak satıyor; bu eşyalar genellikle Christie’s veya Sotheby’s gibi müzayede evleri aracılığıyla alıcı buluyor.

Son on yılda el çantaları, en hızlı büyüyen kategorilerden biri haline geldi. Hermès Birkin ve Kelly çantaları, ikincil piyasada sıkça yüz binlerce dolara alıcı buluyor. Özellikle egzotik veya özel yapım versiyonlar büyük ilgi görüyor. Beverly Hills’teki bir müşteri, neredeyse bir yıl beklediği özel sipariş bir çantayı teminat göstererek yaklaşık 30 bin dolar borç aldı. Müşteri, bu çantayı elinde tutmak istediğini ve krediyi, satmayı planladığı bir mülkün tadilatını finanse etmek için kullandığını belirtti.

Bir başka Londra merkezli işletme sahibi de benzer bir yöntemle elmas kaplı Birkin çantalar ve Van Cleef & Arpels mücevherler karşılığında borç aldığını ifade etti. Bir keresinde eşyalarını bir gecede kargoya verdi ve fonları saatler içinde aldı. İngiliz müşteri, elmas Birkin çantalarının kendisine varlıkların kullanılmadan beklemesine izin vermek yerine gelir elde etme fırsatı sunduğunu dile getirdi.

Tarihsel Kökler ve Modern Alternatif

Lüks varlık teminatlı kredilendirme, yeni bir kavram değil. 14. yüzyılda Medici ailesi, Floransa’da zengin müşteriler için modern bankacılık uygulamalarına öncülük etti. Bugün ise bu sistem, geleneksel rehin dükkanlarına ve özel bankalara üst düzey bir alternatif olarak sunuluyor.

Burke, iş modelinin basit olduğunu belirterek, güvenilir bir alternatif sunmayı amaçladıklarını vurguladı. Geleneksel olarak lüks varlıklara nasıl değer biçeceklerini bilmeyen bankalara karşı güvenilir bir kredi seçeneği yarattıklarını ifade etti. Burke, bankaların ne bilmediklerini bilmemeleriyle ünlü olduğunu ve gayrimenkul veya pazarlanabilir menkul kıymetler dışında kalan varlıkları sıfır olarak değerlendirdiklerini eleştirdi.

Bu kredilerin bir diğer cazip yönü ise rücu edilemez olmaları. Müşteri borcunu ödemezse, şirket eşyayı elinde tutuyor ve satıyor. Kredi kontrolü veya gelir doğrulaması yapılmıyor ve ödemeler genellikle aynı gün içinde gerçekleşiyor. Luxury Asset Capital, Denver, New York, Los Angeles ve Florida’da ofisler işletiyor ve Borro sayesinde ABD’nin 50 eyaletinde müşterilere ulaşabiliyor.

Gelir rakamlarını açıklamayı reddeden Burke, firmanın kredi defterinin son on yılda yaklaşık 25 kat büyüdüğünü belirtiyor. Borro, 5 milyon dolara kadar kredi verebilmesine rağmen, tipik kredilerin ortalama 15 bin ila 20 bin dolar arasında değiştiğini ifade ediyor.

Maliyetler ve Finansal Yapı

Bu krediler, kredi verenler için oldukça kazançlı olabiliyor. Çoğu kısa vadeli olan krediler genellikle 30 ila 120 gün sürüyor. Ancak birçok müşteri bunları uzatıyor veya yeniliyor ve lüks varlıkları etkili bir şekilde rotatif kredi limiti olarak kullanıyor. Burke’ün aktardığına göre Borro, aylık bazda düşük tek haneli rakamlarda faiz talep ediyor; buna sigorta ve depolama gibi ek maliyetler de ekleniyor. Bu ek maliyetler, kısa vadeli kredilerin toplam borçlanma maliyetini aylık yüzde 5 civarına çıkarabiliyor.

Bu seviyede, müşteriler yıllık yüzde 60’a kadar oranlarla karşılaşabiliyor. Ancak krediler genellikle yıllar yerine aylar üzerinden ölçüldüğünden, müşteriler maliyeti hız ve esneklik için bir takas olarak değerlendiriyor. Kredi verenler için ise özellikle yüzde 74 civarındaki tekrarlayan borçlanma oranları göz önüne alındığında getiri hızla artabiliyor.

Burke’e göre kredi-değer oranları, varlığa bağlı olarak genellikle yüzde 40 ile yüzde 65 arasında değişiyor. Bu oran, Rolex saatler gibi daha likit kategorilerde yüksekken, daha özel varlıklarda düşüyor. Bu durum, Bank of America gibi özel kurumlarla da paralellik gösteriyor; onlar da üst düzey sanat koleksiyonları için borçlanmayı genellikle değerlendirilen adil piyasa değerinin yüzde 50’si ile sınırlandırıyor.

Kategorinin büyümesi, zengin bireylerin lüks varlıklara bakışındaki daha geniş bir değişimi yansıtıyor. Varlıklar artık sadece koleksiyon veya statü sembolü olarak değil, aynı zamanda finansal araçlar olarak değerlendiriliyor. Altın ve değerli metallerin fiyatı geçen yıl artarken, Borro, külçe ve madeni para getiren müşterilerde önemli bir artış gördüğünü belirtiyor. Mücevher, saat ve elmas, firmanın en büyük kategorileri olmaya devam ediyor; bunları el çantaları, sanat eserleri ve diğer koleksiyon ürünleri izliyor.

İki Kademeli Pazar Yapısı

Borro gibi butik kredi kuruluşlarını geleneksel bankalardan ayıran husus sadece hız değil, aynı zamanda finansal yapı. Bank of America Sanat Hizmetleri Genel Müdürü Drew Watson, mevcut durumu iki kademeli bir pazar olarak tanımlıyor. Watson’a göre bir yanda genellikle daha yüksek oranlarda ve geniş bir varlık yelpazesi karşılığında rücu edilemez krediler veren butik kurumlar bulunuyor. Diğer yanda ise sadece sanat eseri veya diğer lüks varlıklarla değil, müşterinin daha geniş bilançosuyla desteklenen rücu edilebilir krediler veren özel bankalar yer alıyor.

Bank of America’nın yaklaşık on yıl önce oluşturduğu sanat eseri kredi programı, genellikle özel bir kitleyi hedefliyor ve uluslararası düzeyde tanınan, 10 milyon dolar veya daha yüksek değere sahip koleksiyonlara odaklanıyor. Minimum kredi boyutları tarihsel olarak 5 milyon dolar civarında başlıyor ve kredi-değer oranları genellikle değerlendirilen adil piyasa değerinin yüzde 50’si civarında sınırlandırılıyor. Krediler daha sonra genellikle bir ila üç yıl süren yenilenebilir kredi limitleri olarak yapılandırılıyor. Bu krediler genellikle tek haneli rakamlarla fiyatlandırılıyor. Sigortalama süreci yaklaşık 60 gün sürebiliyor; ancak bir kredi limiti oluşturulduğunda, müşteriler ihtiyaç duydukça bu hesaptan para çekebiliyor.

İki segmentin birbirinden oldukça farklı olduğunu belirten Watson, bankanın genellikle çok büyük bilançolara ve çeşitlendirilmiş koleksiyonlara sahip müşterilere kredi verdiğini ifade etti. Butik kredi kuruluşlarının ise rücu edilebilir bir kredinin seçenek olamayacağı daha küçük müşterilere hizmet verdiğini vurguladı. Lüks varlık kredileri, geniş özel bankacılık sistemine kıyasla seçkin bir niş alan olarak kalmaya devam ediyor. Ancak yeniden satış piyasaları derinleştikçe ve alternatif varlıklar çoğaldıkça, üst düzey eşyalar giderek daha fazla sadece birer statü sembolü olarak değil, aynı zamanda bilanço araçları olarak değerlendiriliyor.

Zamanlamanın değerleme kadar önemli olabildiği bir piyasada bir Rolex, bir Birkin veya müzeye layık bir tablo, artık sadece bir zevk unsuru değil; aynı zamanda bir sonraki yatırım fırsatı için hazırda bekleyen bir finansal kaynak işlevi görüyor.